Delen     Populaire blogs     Volgende blog Ľ
Blog maken     Inloggen
_
_
Websitestory
Mijn teksten die bewaard willen blijven
_
Home__Weblog__Prikbord__Fotoblog__Videoblog__Foto's__Links__Gastenboek__Vrienden__Zoeken__Tip__Login
_

Welkom op mijn Weblog


Niemand wil verloren lopen, niemand wil verloren gaan, met woorden op papier geschreven, blijft een mens heel lang bestaan. I.V.



Mijn Profiel

Koffiekaatje
Ik ben nu offline

• Mijn profiel
• Privť bericht sturen
• Als vriend toevoegen

Toevoegen als weblog vriend






Zoeken in Google
_



CategorieŽn Overzicht




Laatste Weblog artikelen

Ons kent ons
11 juli 2014 22:09

Er zitten lijnen in de tijd
17 juni 2014 00:22

Een kras bezit
11 maart 2014 10:53

Bizar en toch gezellig
13 februari 2014 11:47

De herfst, en van God
13 februari 2014 11:33




Fotoboeken

Nog geen foto's toegevoegd.






Weblog Vrienden


Nog geen weblog vrienden toegevoegd.



Gastenboek berichten




Watskeburt Op 50plusser.nl

Door Aquarel om 19:59
_
Fotowedstrijd foto beoordeeld

Door jeanneke1 om 19:59
_
Jeanneke1 Online

Door Aquarel om 19:59
_
Fotowedstrijd foto beoordeeld

Door Bert- om 19:58
_
Bert- Online

Door Aquarel om 19:58
_
Fotowedstrijd foto beoordeeld

Door Aquarel om 19:57
_
Fotowedstrijd foto beoordeeld

Door Aquarel om 19:57
_
Fotowedstrijd foto beoordeeld

Door MarijkeM54 om 19:57
_
MarijkeM54 Online





_

Andere artikelen



Ons kent ons


Kennen kinderen hun ouders?

Kennen kinderen hun ouders? Hoe goed kennen kinderen hun ouders? Is het überhaupt mogelijk dat kinderen hun ouders ten diepste kennen? Ik denk het niet. Iedere mens heeft zijn eigen geschiedenis, zijn eigen jeugd doorlopen, zijn eigen leven geleid tot aan het huwelijk, zal ik maar zeggen. Binnen het huwelijk wordt het leven gedeeld en is er sprake van een nieuw gezin, zeker met de komst van kinderen.


Ik dacht hier vanmorgen over na en raakte verwonderd. Vlak na WOII waren mijn ouders nog tamelijk jonge mensen in tijdsbegrippen, zij waren toen gevorderde veertigers en aan het einde van die oorlog was ik een kind van ruim twee. Ik dacht sterk aan hen door ons bezoek aan onze Tilburgse vrienden: Veronica & Joop. Boudewijn en ik zaten gistermiddag achter in hun nieuwe auto, een zilveren car van standing, marvellous en eigentijds. We reden door Brabant en dat wekt geheid emotie op bij veel ras Brabanders, ik ben er een. Ik genoot en herinnerde me al gaande de autoritten met mijn ouders, want we reden door het landsdeel dat ik van jongs af aan heel goed heb gekend. Voor in de auto, een DKW met open kap in de zomer, zaten mijn ouders en achterin zat ik, soms met mijn 6de broertje erbij, maar meestal niet. Met Veronica naast de chauffeur, haar Joop, in het vizier was voor mij de link naar het oude beeld van mijn ouders snel gelegd: Veronica is donker als mijn moeder was, en trots en dame en goed gekleed als mijn moeder was, en Joop reed de wagen zoals mijn vader altijd deed, want vader had zijn rijbewijs en moeder niet. Bij mijn ouders in de wagen zong ik altijd, keek verrukt in het rond en was geroerd door de weidse omgeving van bloemen en bomen en gras, van huizen met tuinen en van slingerpaden langs het donkere bosgebied. Mooi is dat, vind ik, een dergelijke herinnering in het eigentijdse bestek van leven, mede door het tegenwoordige moment nieuw opgewekt.

Ik wist het, ik ging zingen, trok me niets aan van eventuele valsheid in gezang, vroeg eerst: kennen jullie dit? en zong het uit: Brabant, ik zing van je groene gouwen/ goudgeel kleurt zich de hei met de brem/ heerlijk bloeien uw landouwen, rijen zich langs bos en ven/ de herder stouwt zijn blatende schaapkens langs de dreven ongerept/vlug naar kooi als het klokske in de avondstilte klept.// Dan moet ik zingen van mijn Brabant/waar toch eens mijn wiegske stond/ van mijn volk gehecht aan zeden/ dat bij strijd zijn menneke stond/ dan moet ik zingen van het liefste/ dat ik ooit bezat op aard/ van mijn goeie Brabants moeke/ trouwe ziel van huis en haard. Vroeger zong ik het lied op de fiets, in bad, soms voor het slapen gaan en dan weer achter in de auto bij mijn ouders; ik hield een arsenaal aan folkloreliedjes bij, ik hield ervan: Daar ging door ’t gehucht/ een wonder gerucht/ het was van een jonge boerinne/ zij dorste heur graag/ liet het spinnenwiel gaan/ en reed zij op Grauw, d’ezelinne/ dan lachte de tortel haar na: hahahahahaha/ dan lachte de tortel haar na, haha, haha, hahahahaha. Maar dit deuntje zong ik gistermiddag niet. Het was niet aan de orde, het ging om Brabant, dat stukje Nederland waar we gemoedelijk doorheen zoefden in de luxe van de rijke slee. We legden aan bij oude boerderijen en kochten in de boerenwinkeltjes kaas en asperges en andere eetbare flauwekul, gewoon om de gedachte. Een mens als jij wil de gekunstelde wereld soms ontwijken, het oergevoel voeden en dan ga je een boerenerf op en je loopt langs de waakhond die in de ren hard blaft, arm beest, gevangen in vrijheid.

Snuif, heerlijk die frisse lucht, vers van de aarde, vers van de wei. De boeren hadden nog niet gegierd, dat scheelde. Wat kan een mens kinderlijk verrukt zijn. Ik was het in ieder geval. We dronken geen koffie bij Bos & Duin in Udenhout, waar we vroeger de paarden verzorgden na een lange bosrit vanuit Vught. De riante optrek had iets wanstaltigs daar in het boerenland, iets van overjarige adel, oneigentijds chic, maar we waren op de boerse toer, dat scheelt natuurlijk in de beleving. O, het was een mooie middag. De avond ervoor waren we naar het voorlaatste optreden gaan kijken van mijn kleinzoon Flemming in het theater van Eindhoven. Het was weer heel indrukwekkend geweest, die kleine man op het grote podium, hoe knap hij zijn rol van de jonge Ciske speelde en zijn sologezangen subliem ten gehore gaf, zoals: Amsterdam, Krijg toch allemaal de klere en Ik voel me zo verdomd alleen. Ik ben een dankbaar mens, maar ook een verwonderd mens: dat ik het allemaal mag beleven. Die jongen, wat een vreugdebode! Hij weet het niet, maar hij is het wel.

En van hieruit dacht ik na over de onderlinge kennis, het ‘weten van elkaar’ door ouders en kinderen, dat ze elkaar amper echt kunnen kennen omdat er de generatiekloof is die bestaat van de tijd ertussenin, alles bestaat van de tijd, je kunt er niet onderuit. Je vraagt je af hoe je ouders het deden als kind in hun tijd, je weet het niet, zult het nooit weten. Je kunt alleen respect hebben voor wat ze opbouwden ten gunste van jou, voor wie ze waren, hoe dan ook. Ik heb in mijn leven opvoeden altijd als een zware opdracht gezien, een taak die zijn weerga in plichtsbetrachting niet kent; je vormt je kind vanuit jouw wezen, je wezenlijke zijn, iets anders heb je niet, alleen je eigen wezenlijke zijn; je kunt slechts je best doen en bidden en hopen dat je je kind evenwichtig grootbrengt, dat het goed met hem zal gaan. Hier zie je weer dat terugblikken niet veel oplevert, omdat de verleden tijd alles verzwakt, vertroebelt en relativeert. Je kunt het beste tevreden zijn met alles in het nu, met hoe het voor jou en je dierbaren geworden is. Het is, ongeacht, goed geweest. Als je dat kunt zeggen, ben je een schatrijk mens. Verwijten maken haalt niets uit. Je bent zelf ook van fouten groot geworden, en wijs en mild en vergevingsgezind. Zo hoort het ook. De wereld draait door, de mensheid ook; mensen verdwijnen, er komen nieuwe mensen voor in de plaats; generaties verlopen natuurgetrouw en bouwen zich evenzo op. Ieder moet op zijn beurt leren wat wij, ouderen, intussen aan levenslessen hebben ondergaan. Het proces zal altijd cirkelgewijs verlopen. De wereld blijft doorgaan, het leven ook. Laat ons bidden dat die wereld de mensheid verdraagt, dat die mensheid de wereld verdraagt. Laat ons bidden en hopen op een betere mentaliteit onderling, een evenwichtig samengaan van alle naties en rassen, rangen en standen. Laat ons werken aan het Nieuwe Jeruzalem, stad van vrede en toekomst voor allen, voor állen in harmonie. Dat zou hemels mooi zijn, hoger kan een mens niet komen: leven in een wereld met vrede en brood en goedheid voor allen. Het lijkt Brabant wel, Brabant op zijn mooist. Och, ons kent ons.

Ine Verhoeven (in IC 23)

- Gisteren, de 12e juni 2008, bezochten we de voorstelling van Ciske de Rat in het Parktheater in Eindhoven, Flemming was de kleine Ciske. De tilburgde Veronica en Elles zijn gaan kijken. -





Geplaatst op 11 juli 2014 22:09 en 1973 keer bekeken



Deel dit artikel via:





_
R
eacties van leden


Je reactie
Naam   Gast
Reactie   
  _
Captcha_Beveiligingsvraag

Welk dier is dit?
_





_
Koffiekaatje  
11 jul 2014 22:14
Het is een lang verhaal, ik weet het, maar ik heb het graag geplaatst; wie geduld heeft, kan ervan genieten, het lezen staat iedereen vrij.

Sibilla68  
19 aug 2014 14:19
Ik heb het met plezier gelezen. En er veel in herkend wat generaties betreft. En o ja, Flemming is een geweldig acteertalent. Ngg steeds. :grin:
_





_
Petra1951  
21 okt 2015 21:27
Ik heb het gelezen en kinderen kennen hun ouders niet altijd.
Mijn zonen vragen niet naar mijn verleden, mijn dochter daar en tegen wel, zij wil alles weten over mijn man, haar vader die inmiddels overleden is.
Ook wil ze heel veel dingen van mij weten, hoe ik mijn jeugd ervaren heb.
Ik heb mijn vader niet leren kennen want mijn vader is overleden toen ik 8 jaar was en mijn moeder toen ik net 24 was en dan ben je nog niet bezig hoe je ouders waren.
Wel heb ik nog aan mijn vader zijn zus en mijn oudste broers en zussen gevraagd hoe mijn vader was en ik kreeg alleen maar goede dingen over hem te horen, maar ik wilde ook zijn fouten weten.
Maar ze konden er geen op noemen.
Mijn oudste broer was 22 toen mijn vader overleed.
Met mijn moeder heb ik wel gepraat en weet ook veel over haar,alleen ik was te jong om alles te vragen en haar broers en zus leefden ook niet meer.
Maar ik vroeg mijn moeder niets over mijn vader, want dan zag ik de pijn in haar ogen en dat wilde ik niet.
Zij begon wel over mijn vader te praten, maar dan begon ik over iets anders.
daar had ik later spijt van.
mijn schoonzus vertelde me wel wat over haar, de minder leuke dingen, die ik dus ook wel wist, alleen ik wil ze ook niet weten, want ik had een hele lieve moeder.
Mijn dochter heeft me gevraagd of ik het op wil schrijven en daar ben ik nu mee bezig.
Ook hoe mijn man en ik elkaar hebben leren kennen enz.
Ik vond het fijn om te lezen en heb ook jeugd herinneringen die me dierbaar zijn. gr. Petra.