Delen     Populaire blogs     Volgende blog Ľ
Blog maken     Inloggen
_
_
Websitestory
Mijn teksten die bewaard willen blijven
_
Home__Weblog__Prikbord__Fotoblog__Videoblog__Foto's__Links__Gastenboek__Vrienden__Zoeken__Tip__Login
_

Welkom op mijn Weblog


Niemand wil verloren lopen, niemand wil verloren gaan, met woorden op papier geschreven, blijft een mens heel lang bestaan. I.V.



Mijn Profiel

Koffiekaatje
Ik ben nu offline

• Mijn profiel
• Privť bericht sturen
• Als vriend toevoegen

Toevoegen als weblog vriend






Zoeken in Google
_



CategorieŽn Overzicht




Laatste Weblog artikelen

Ons kent ons
11 juli 2014 22:09

Er zitten lijnen in de tijd
17 juni 2014 00:22

Een kras bezit
11 maart 2014 10:53

Bizar en toch gezellig
13 februari 2014 11:47

De herfst, en van God
13 februari 2014 11:33




Fotoboeken

Nog geen foto's toegevoegd.






Weblog Vrienden


Nog geen weblog vrienden toegevoegd.



Gastenboek berichten




Watskeburt Op 50plusser.nl

Door Marianne om 19:26
_
Nieuwe Reactie geplaatst

Door Aquarel om 19:26
_
Fotowedstrijd foto beoordeeld

Door Aquarel om 19:26
_
Fotowedstrijd foto beoordeeld

Door SiebevanderBij om 19:26
_
SiebevanderBij Online

Door Aquarel om 19:26
_
Fotowedstrijd foto beoordeeld

Door Aquarel om 19:25
_
Fotowedstrijd foto beoordeeld

Door josephine51 om 19:25
_
Josephine51 Online

Door Aquarel om 19:25
_
Fotowedstrijd foto beoordeeld





_

Andere artikelen



Bizar en toch gezellig



Gisteren was een bizarre dag. Eerst werd de afspraak met en bij de notaris afgehandeld. Deze notabel praktiseert naast onze stamkroeg De Gouden Leeuw, waar ik derhalve regelrecht heenging na afloop van de bespreking.


Binnen stond een dubbele kinderwagen met twee slapende babymeisjes erin. Aan de tafel zaten hun vader, moeder, oma en opa, dat was klaar. Het viertal zat zwijgend aan de taart, heel gemanierd. Ik bestelde thee en wachtte op X. die me volgens afspraak in Grave zou ontmoeten; ze zou meteen het tafeltje meebrengen dat ze thuis voor mij in elkaar had gezet. X. is gek op Grave - net zoals ik.


Toen ging de deur open en een twintigtal wielrenners op leeftijd kwam kakelbont gekleed op de koffie. Het hele span zette zich aan de stamtafel, waar het thuishoorde. Tussen de laatste drie coureurs schoof X. naar binnen, viel bijna over haar eigen voeten en zat 'plof' naast me neer. Leuk. Gezellig. Jazeker wel. 'Ben je er allang?' vroeg X. Ik gaf geen antwoord vanwege het rumoer van de mannen. De tweeling was wakker geworden, sipte even maar huilde niet door. 'Een eeneiige tweeling!' zei X. vertederd. 'Huh? Hoe kom je daar nou bij?' vroeg ik verbaasd. 'Dat zie je toch!' zei X. stellig, 'het zijn toch twee meisjes! 'Wat heeft dat ermee te maken? Nee hoor. Het is geen eeneiige tweeling! Dát is wat ik zie! Ze lijken ook helemaal niet op elkaar!' hield ik vol. 'Het is wél!' zei X. 'Mevrouw, is het een eeneiige tweeling?' vroeg ik dommetjes, want ik moest van mijn gemoed X. zien te overtuigen. 'Nee hoor, het is een twee-eiige tweeling,' zei de moeder en keek verrukt naar haar kindjes. 'O,' zei X. en zweeg een moment. 'Vergissing, ik heb het altijd zo geleerd.' 'Dat was dan fout geleerd of fout begrepen,' zei ik nog. Ik was er moe van.

Het was iets te druk in de kroeg, we gingen liever buiten zitten, de zon scheen schraal maar hij scheen. X. nam haar kopje mee, struikelde weer terwijl het lepeltje van het bordje op de grond viel. Ze bukte met haar handen vol om het lepeltje op te rapen. 'Doorlopen, dat komt straks wel,' zei ik resoluut, zelf ook het een en ander torsend. We zegen neer op het terras en wisten ons op de Markt in Grave, zittend in de zon bezijden de lindeboom. Na de bananensoezen die X. nergens zo lekker eet als in Grave - mijn slogan - wilde ze nog ergens met me lunchen. Ik stelde voor haar auto te laten staan en bij mij in te stappen en mee naar Cuijk te rijden, dan zou ik haar na de lunch terugbrengen naar haar auto en kon ze vandaar rustig naar huis gaan. Ze twijfelde. Ik zou het tafeltje voor op het balkon niet alleen kunnen dragen, dacht ze hardop. Natuurlijk wel, ik had het zelf gekocht en eigenhandig meegenomen. Dat was dus kul. Enfin. Dan niet.

We reden middels de tomtom via Velp richting Ravenstein, toen we bij de smalle dijk langs de Maas omkeerden, vooral omdat ik met mijn onbarmhartig opspelende hoofd daar nú niet overheen wilde rijden. Het wekte verwarring, logisch, we reden kriskras, de tomtom wist het éven ook niet meer. Een tractor moest stoppen toen X. stopte omdat ik stopte. Daar gingen we weer, wie weet waarheen, totdat we in een Velpse straat uitkwamen met op de hoek een bakkertje. Ik stopte, alweer, nu voor de zekerheid: om iets hartigs te kopen, ik voelde mijn maag en tegelijk voorvoelde ik dat de lunch van X. wel eens niet door zou kunnen gaan. Met geurige saucijzenbroodjes, verse bolussen en een gesneden veelzadenbrood op de achterbank reden we verder, X. achter mij aan. We zouden dan maar naar Nijmegen rijden en bij mij lunchen. Ook leuk en gemakkelijk.

Onderweg bedacht ik me. Ik wees wachtend bij het rode licht naar X. dat we over gingen steken en met het raampje open en de auto half geparkeerd langs de stoep en op de straat riep ik: 'Poort van Cleve!' Compris.

Maar half Grave ligt opengebroken. We reden ons klem. Ik stond rap veilig geparkeerd, maar X. zag een vrije parkeerplaats over het hoofd en reed door langs de bouwput, keerde ergens om, wáár kon ik niet zien, kwam terugrijden en zag tot mijn verdriet ook de tweede lege parkeerplaats niet. Weg was ze weer. Ik wachtte en wachtte. Geen X. Wel intussen drie vrije parkeerplaatsen. Toen ik zag en ervoer hoe die drie plaatsen vrolijk werden ingenomen door gemotoriseerde passanten die boodschappen wilden gaan doen, reed ik naar huis terug. X. zou het wel begrijpen. Thuis dekte ik de tafel, schonk sinaasappelsap in, plaatste witte druiven, kaas en krabsalade op de tafel naast het brood en de bolussen uit Velp en wachtte af. De saucijzenbroodjes lagen al warm in de oven toen X. sms'te dat ze eraan kwam. Ze was al bij Nijmegen, schreef ze.

Het duurde en duurde. Wat raar! Ze had allang hier kunnen zijn! Ach ja. Een pondje ongerustheid kon er nog wel bij. Het liep toch allemaal anders, vandaag. Pingpingping, zei de oven. De broodjes waren klaar. Ik zette de oven af en de klep open zodat ze niet zouden verbranden. Een half uur later ging eindelijk de bel. Riiiing. Gewapend met het tafeltje en heel lekkere tomaten uit het Groene Hart kwam X., kwiek als altijd, binnengestapt. Onbegrijpelijk. Ik was uitgeput.

Maar toch. Ze kwam niet geruisloos. 'Ik moest helemaal omrijden! En toen weer terug! Die hele weg is opengebroken daar!' X. was er ontzet van. Ik snapte haar niet. 'Ik heb geen obstakels gezien,' zei ik verbaasd, 'ik ben in één keer naar huis gereden.' 'Huh? Dat kan niet! Ik reed me een slag in de rondte, kon geen kant meer op!' 'Waar dan?' 'Als je Grave uitkomt richting Wychen en Alverna!' 'O. Dat klopt. Dan heb je niet op de borden gekeken. Langs de weg staat aangegeven dat je voor richting Nijmegen en Wychen de N moet volgen.' 'Echt niet! Er stond niks aangegeven!' zei X, 'anders had ik het toch gezien!' 'Jij ziet wel meer niet,' zei ik droog. 'Kom maar aan tafel.' Dit gesputter werd me nu echt teveel. Maar het was heerlijk spul van die onverhoeds nieuwe warme bakker uit Velp. We genoten ervan. Welgemoed reed X. na de lunch naar Boddevin om hem op te halen. Alsof er geen obstakeltje op de weg meer bestond.

Iets later in de middag keuvelden we gedrieën bij koffie en thee. X. had wat problemen met haar oude moeder. Hun relatie verliep moeizaam. Hoe ga je om met een mensje van 94 dat kras en eigenwijs is? We stonden haar bij met goede raad, de daad aan haarzelf overlatend. Ook mijn bezoek van 's morgens aan de notaris kwam ter sprake. Ik zei dat ik mijn testament had herzien. En dáár had ik over moeten zwijgen. Ineens bestond er voor haar ook een testament dat ze wel eens kon veranderen. 'Uit de jaren '80,' zei ze. Ja. Sommige mensen gaan als blauwdruk door het leven. X. kan er ook wat van. Het was vandaag bizar in veel te veel.

I.V. 2.9.2011

Artikel links

In Grootmoeders Kastje

Geplaatst op 02 september 2011 02:43 en 239 keer bekeken







Geplaatst op 13 februari 2014 11:47 en 2272 keer bekeken



Deel dit artikel via:





_
R
eacties van leden


Je reactie
Naam   Gast
Reactie   
  _
Captcha_Beveiligingsvraag

Welk dier is dit?
_





_
Ofsen  
13 feb 2014 13:26
Ha ha die wielrenners herken ik van berg en dal tegenover Tivoli. de heksendans, als wij daar zaten kwamen zij en de politie steevast binnen. ha ha is het niet of is het wel. markt Grave, daar kan ik me niets meer van herinneren. nou dat was kris kras hopeloos naar niets. :grin: wat een ingewikkelde rommelig dag. geen wonder, uitgeput :grin: na dit lezen IneM ben ik ook uitgeput :grin:

IneMaartje  
13 feb 2014 21:12
Ja Ofsen, zo is het echt gegaan, die dag. En toch was het leuk om mee te maken - achteraf. X. is een hartelijke vriendin die nogal hyper gehaast is, hetgeen gepaard gaat met het vele struikelen waar ze patent op lijkt te hebben, en het niet zien van de verkeersborden - want ze stonden er echt wel - kwam me ook niet vreemd voor. Maar ze is verder puik in orde, hoor. :grin: :grin: :grin: Dank voor het lezen en je reactie. Leuk hè, die herkenning!
_





_
Sibilla68  
13 feb 2014 21:22
haha, o hemel, ik herken het verhaal. Ja, dat was me wat. Achteraf realiseerde ik mij dat het allemaal wel heel erg verwarrend en vermoeiend moet zijn geweest, Toch is het leuk om het terug te lezen. :grin:

Koffiekaatje  
14 feb 2014 21:00
Ja ja, die vlugge vogel was jij weer, maar ach, wat geeft het, we hebben er nu veel lol om.
_