Delen     Populaire blogs     Volgende blog Ľ
Blog maken     Inloggen
_
_
Websitestory
Mijn teksten die bewaard willen blijven
_
Home__Weblog__Prikbord__Fotoblog__Videoblog__Foto's__Links__Gastenboek__Vrienden__Zoeken__Tip__Login
_

Welkom op mijn Weblog


Niemand wil verloren lopen, niemand wil verloren gaan, met woorden op papier geschreven, blijft een mens heel lang bestaan. I.V.



Mijn Profiel

Koffiekaatje
Ik ben nu offline

• Mijn profiel
• Privť bericht sturen
• Als vriend toevoegen

Toevoegen als weblog vriend






Zoeken in Google
_



CategorieŽn Overzicht




Laatste Weblog artikelen

Ons kent ons
11 juli 2014 22:09

Er zitten lijnen in de tijd
17 juni 2014 00:22

Een kras bezit
11 maart 2014 10:53

Bizar en toch gezellig
13 februari 2014 11:47

De herfst, en van God
13 februari 2014 11:33




Fotoboeken

Nog geen foto's toegevoegd.






Weblog Vrienden


Nog geen weblog vrienden toegevoegd.



Gastenboek berichten




Watskeburt Op 50plusser.nl

Door Aquarel om 19:26
_
Fotowedstrijd foto beoordeeld

Door Aquarel om 19:26
_
Fotowedstrijd foto beoordeeld

Door SiebevanderBij om 19:26
_
SiebevanderBij Online

Door Aquarel om 19:26
_
Fotowedstrijd foto beoordeeld

Door Aquarel om 19:25
_
Fotowedstrijd foto beoordeeld

Door josephine51 om 19:25
_
Josephine51 Online

Door Aquarel om 19:25
_
Fotowedstrijd foto beoordeeld

Door Aquarel om 19:25
_
Fotowedstrijd foto beoordeeld





_

Andere artikelen



Na de middagdut



Daar gingen we welgemoed op weg. Het was na de middagdut. Aanvankelijk dacht ik, het was na de maaltijd, dat we er niet meer toe zouden komen met ons koetsje het land in te gaan.


Maar jawel, daar reden we met plezier langs 's Heren wegen. We wilden naar Bij De Dames gaan in Langenboom, ons geliefde oord van tuin en rust, maar we kwamen uit in het land van Cuijk in het liefelijke Linden. Wat moesten we daar eigenlijk zoeken? Niets, dachten we en reden een doodlopende weg in. 'Echt doodlopend is hij niet,' zeiden we tegen elkaar en waren best benieuwd waar we zouden moeten keren. De tomtom zei echter niets.

Bij een merkwaardige rotonde, waar auto's geparkeerd stonden, stopten we en we zagen een grote plas met bootjes en waterbezeilers - hoe heten die kleine, nieuwe dingen toch waar je wankel op kunt staan en mee om kunt vallen?
Overal terzijde bloeiden de bloemen, vooral de gele die me aan mimosa doen denken, stonden te kust en te keur vrolijk te zijn. Boddevin en ik, we genoten van de verrassing van dit vrolijke waterland. Langs de rotonde en de doorlopende landweg stonden bankjes en iets verderop een beetje verscholen tussen het groen zelfs een picknicktafel. Dit oord was duidelijk recreatief bedoeld. Hoe heet het hier? We vonden nergens een naam.

Lichte druppels, van die zomers warme die meteen drogen, vielen op ons neer. De lucht was iets zwaarder in zijn kleur grijs maar het was een verrukking daar te zijn en te kijken naar de jeugd op het water met hun moeders, vaders, opa's en oma's als obeservanten aan de veilig droge kant neergezeten. Er werd over en weer gegroet. We kregen energie van de gezelligheid die onverwacht op ons pad was gekomen. We waren in en in tevreden.

We gingen terug en vonden de moed en de kracht langs de opwaartse graskant richting rotonde te klimmen waar de kleine koets stond. Het regende toen we wegreden, tik tik op de voorruit. 'Gezellig,' zeiden we en hadden dorst genoeg om iets verderop in het lieftallige dorp neer te strijken in de Pannecoecke Herberghe, schuin tegenover het weggetje dat naar de dorpskerk voert. Daar ondervonden we vriendelijkheid. Als mensen die bedienen naar me glimlachen, ben ik óm. Je kunt er donder op zeggen dat ik daar terugkom, Deo volente. Boddevin dacht er ook zo over.

Tussen de Hollandse buien door genoten we op de terugweg naar huis van een verrukkelijk stukje Brabant. Nabij Gassel werden we bekoord naar de pastorie te rijden, dat heerlijke huis waar we zoveel gastvrijheid hadden ondervonden toen Lidy en Johan er nog woonden als de pastores van de vier dorpen Gassel, Velp, Grave en Escharen. In hun kerken is Boddevin destijds voorgegaan en soms mocht ik hem assisteren als zijn lector. Het zijn beelden die ik koester. Boddevin ook.

We wuifden naar elkaar toen ik wegreed met de koets. Bij Catharinahof schoof een demente zuster als het dagelijkse spookje langs hem heen naar binnen. Het was de vijfde keer die dag dat ik haar zag. Een dolende ziel in burgerkleding. Niemand kent zijn lot. De dingen van het leven gebeuren ongevraagd. De mens moet erin berusten.

Raar eigenlijk. Mijn oude vogel kreeg weer een heftige aanval, bibberde hem uit in stille angstvalligheid en klom daarna weer vrolijk in en uit de kooi. Ze heeft véren op haar boezempje, ze draagt een truitje, hoe kan het bestaan? Het is na de zomerrui geschied. Hoelang ze het truitje aanhoudt, weet niemand, ook zij niet. Maar nu ziet ze er toonbaar uit. Kijk zelf maar en vergeet niet dat ze al ver over de 50 jaar is. Hier is de kiek, onmisbaar als ze is, mijn kleine, grote groene papegaai Lorita.

I.V.

Geplaatst op 22 augustus 2011 11:30 en 150 keer bekeken









Geplaatst op 13 februari 2014 02:15 en 1424 keer bekeken



Deel dit artikel via:





_
R
eacties van leden


Je reactie
Naam   Gast
Reactie   
  _
Captcha_Beveiligingsvraag

Welk dier is dit?
_





_
Koffiekaatje  
13 feb 2014 02:22
Nabericht: De theeschenkerij BIJ DE DAMES in Langenboom is in het voorjaar van 2013 opgeheven. Het was een witte raaf. I.V. 13 2 14

Hehety  
13 feb 2014 12:55
Zonde dat het opgeheven is, maar zo gaan die dingen.
_